Tarik

Was het even vergeten.

Ruim een jaar geleden is mijn zoontje geboren. Momenteel ben ik heel erg blij met mijn mannetje. Hij is lekker druk en rent het huis door alsof het een atletiekbaan is. Met zijn mooie steile haren over zijn nek lijkt hij wel een Messi achter de bal. Je snapt nu natuurlijk wel dat ik een Barcelona fan ben. Maar daar gaat dit stuk niet over.

Maar hoe was eigenlijk zijn eerste periode? Terugdenkend aan die tijd, kan ik zeggen dat het een maand was die wij (mijn vrouw en ik) zonder slaap hebben doorgebracht. Een jankend kind dat 30 dagen lang aan het krijsen was. Wij waren zombies die nog een wat ouder kind moesten opvoeden. Wij hebben namelijk nog een dochter van vier.

De 30 slapeloze nachten lijken wel een eeuwigheid geleden. Ik ben het gevoel al kwijt. Ik weet nog dat ze zwaar waren, maar hoe zwaar precies kan ik niet meer benoemen.

Nou denk je wel ”dat is wel lekker dat je dat gevoel al niet meer hebt”. Niets is minder waar. En nu komt het………

Anderhalf week geleden is mijn vrouw bevallen van ons derde kind. Een prachtige dochter die kerngezond op deze wereld is gekomen. Ze heeft ons lang laten wachten. Dik over tijd zijn we naar het ziekenhuis gegaan om na te gaan wanneer mijn vrouw kan bevallen. “op vrijdag morgen kunt U komen mevrouw. Dan gaan we U inleiden”. Dit waren de woorden van de gynaecoloog. Mijn vrouw was angstig omdat zij weet wat voor pijn dit kan veroorzaken. Wat ben ik blij om een man te zijn op dat moment. Ik hoef alleen maar mee te puffen en toe te kijken. Wel de lusten, maar niet de lasten, mannen. Maar aan de andere kant word je ook niet zomaar de meest belangrijk persoon in het leven van je kind, beste mama. Maar goed, donderdagmiddag rond een uur of drie begint er wat te rommelen. ‘Het is begonnen’ zegt mijn vrouw. ‘Wat is begonnen?’ vraag ik dom kijkend. De weeën zijn begonnen zegt ze. ‘Moet ik bellen?’ vraag ik haar. ‘Nee, even wachten tot het erger wordt’. Mijn vrouw heeft een medische indicatie. Ze moet dus in het ziekenhuis bevallen.

Even doorspoelen………………………… om elf uur in de avond bel ik dan naar het ziekenhuis. ‘Neem de spullen mee en kom deze kant op’ zegt een zuster. Daar aangekomen zijn ze begonnen met de voorbereidingen. De arts komt zich voorstellen en gaat dan weer weg. De bevalling ga ik jullie besparen. Ik kan wel zeggen dat het niet verlopen is zoals het hoort te lopen. Dat komt in een ander stuk wel terug.

Vrijdagochtend is ze geboren. Ik was zo blij alsof het mijn eerste kind was. Ik dacht dat het niets met me zou doen, maar mijn stoere ik moest wel even slikken. Kapot dat ik was, kwam ik thuis om te slapen. Overdag slapen is niets voor mij. Dan maar wakker blijven en in de avond nog taraweeh bidden.

Mijn vrouw en kind kwamen de volgende dag thuis. En toen begon het weer. Ik was het even vergeten. De korte en slapeloze nachten zijn weer  aan de orde van de dag. Of eigenlijk:  de orde van de nacht. Soms wil ze pas om 3 uur in de nacht slapen om dan weer om 6 uur wakker te worden. We staan beiden op. De één geeft de voeding en de ander maakt een kruik warm en verschoont de luiers. Na een paar dagen vroeg ik mij af hoe wij het met onze zoon hebben gedaan. Dat was vele malen erger dan nu. En dit lijkt al zo zwaar!!!

Al met al kan ik zeggen dat wij nog steeds niet uitgerust zijn. De vermoeidheid slaat toe. Korte lontjes worden steeds korter en de andere twee kinderen moeten natuurlijk gewoon opgevoed en verzorgd worden.

Vandaag is een dag waarop we beiden zo moe zijn dat we het liefst in bed gaan liggen. Het is een dag waarop ik verheugd naar de tijd kijk,  zonder rekening te houden met wie dan ook, in bed kon gaan liggen en niets doen. Maar als ik mijn hummeltje zie rennen en lachen, dan ben ik die gedachte snel kwijt.

Vaders!! Velen van ons zullen dit wellicht herkennen. Ik heb met ons te doen…………………………maar laten we onze vrouwen niet vergeten.